სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები - ფორუმი
კვირა, 11.12.2016, 11:56მთავარი | რეგისტრაცია | შესვლა

საიტის მენიუ

ჩვენი გამოკითხვა

შიაფასეთ ჩემი საიტი
სულ პასუხი: 1779

მოგწონთ ჩიპიზაცია?

ხართ მომხრე ჩიპიანი პასპორტების და ბარათების !?
სულ პასუხი: 2326

მოუსმინეთ

სტატისტიკა

web site analyser

სოციალური ქსელები

წიგნი მ. გიორგიზე

წ

დღესასწაულები

საათი/კალენდარი

საიტის მეგობრები

ჩვენი ბანერი

ჩვენი ბანერი


                                                                

შესვლის ფორმა

ლოგინი:
პაროლი:

ძებნა

მინი-ჩეთი

200

9/11 ეშმაკი

ანგელოზი გალობისას

მამა გაბრიელის ხმა

სასწაულები

მოლაპარაკე ხატი

სასწაულები

სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები - ფორუმი
[ ახალი შეტყობინებები · მონაწილეები · ფორუმის წესები · ძებნა · RSS ]
გვერდი 1 დან1
ფორუმი » რელიგია » მართლმადიდებლობა » სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები
სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები
giorgiДата: სამშაბათი, 20.04.2010, 23:12 | Сообщение # 1
ცოდვილი
Группа: Администраторы
Сообщений: 28
Награды: 5
Репутация: 6
Статус: Offline
სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები
 
giorgiДата: ხუთშაბათი, 29.04.2010, 01:20 | Сообщение # 2
ცოდვილი
Группа: Администраторы
Сообщений: 28
Награды: 5
Репутация: 6
Статус: Offline
მამა გაგიმ ჯოჯოხეთური ტანჯვა დაითმინა, მაგრამ სულით არასოდეს დაცემულა...

"თამარ მეფის უშვერად მოხსენიებისთვის რუს პოლკოვნიკს სილა გააწნა"

როდესაც მოწამეთას მონასტრის წინამძღვრის აწ გარდაცვლილი არქიმანდრიტ თორნიკეს (გაგი მოსეშვილის) ცხოვრებას გაეცნობით, ალბათ, ჩემსავით გაიფიქრებთ, რომ მეოცე საუკუნის კაცის კი არა, ძველი ქრისტიანის ცხოვრება წაიკითხეთ. თუმცა, ეს მსგავსება მხოლოდ სულიერი არ არის, - მამა გაგი გარეგნულადაც ძალზე მიაგავდა ფრესკიდან გადმოსულ ძველ, "ღმერთშემოსილ" მამებს.
გასულმა ასწლეულმა ღვთის სრული მივიწყებისა და უარყოფის წყვდიადში მაინც შვა მისი მსგავსი მოღვაწენი, სიმდაბლით, სიმტკიცით და უდიდესი რწმენით რომ ატარებდნენ თავიანთ ცეცხლოვან საბერო ჯვარს და მბრწყინავი კანდელებივით თუ მარტოხელა შუქურებივით უნათებდნენ გზას ადამიანებს უკუნი და მღელვარე უფსკრულის თავზე.
გვესაუბრება მამა გაგის შვილი, ქუთაის-გაენათის ეპარქიის პეტრე-პავლეს სახელობის ტაძრის წინამძღვარი, დეკანოზი რევაზ მოსეშვილი.

- მამა რევაზ, თქვენ და თქვენს ოჯახს ძალზე საინტერესო ისტორია გაქვთ. რამ განაპირობა თქვენი ეკლესიური ცხოვრება?


- 1954 წლის 8 ივნისს ქუთაისში დავიბადე. მამა ჩემს დაბადებას არ შესწრებია, რადგან როგორც პოლიტიკური პატიმარი, შუა აზიაში გადაასახლეს... იგი მხოლოდ რვა წლისამ ვნახე, 1962 წელს, როცა გადასახლებიდან დაბრუნდა, ქუთაისიდან ბათუმს წამიყვანა, სადაც იმხანად მღვდელმთავრის ხარისხში მისი უწმინდესობა, ილია მეორე მოღვაწეობდა.
მამა გაგი, რომელიც კომუნისტებმა "პოლიტიკურ რეციდივისტად" მონათლეს, მხოლოდ ჩვენი პატრიარქის, ილია მეორის მშობლებმა შეიფარეს. დამეთანხმებით, ეს იმ დროს გმირობის ტოლფასი იყო.
ბუნებრივია, მამამ პატრიარქს მიმაბარა, მისი სულიერი შვილი გავხდი და 8-9 წლის თუ ვიქნებოდი, პირველი აღსარება რომ ჩავაბარე და ვეზიარე. ეს წუთები არასდროს დამავიწყდება... რომ წამოვიზარდე, სწავლა სასულიერო სემინარიაში გავაგრძელე...
ერთ წელიწადში პატრიარქმა დავით მეხუთემ (დევდარიანმა) დიაკვნად დამასხა ხელი; მომდევნო წელს კი მისივე რეკომენდაციით ზაგორსკის სერგიევ პოსადის სასულიერო აკადემიაში ჩავირიცხე, ხოლო როდესაც საპატრიარქო ტახტზე მისი უწმინდესობა ილია II აღიყვანეს, მან იმავე წელიწადს მაკურთხა მღვდლად და სიონის საკათედრო ტაძარში განმაწესა.
1979 წლიდან დღემდე ჩვენი პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით ქუთაის-გაენათის წმინდა მოციქულთა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარში ვმსახურობ, მყავს მეუღლე და შვილები.

- თქვენ ცნობილი სასულიერო პირის, არქიმანდრიტ თორნიკეს (ერისკაცობაში - გაგი მოსეშვილის), როგორც მას ხალხი უწოდებდა, მამა გაგის ვაჟი ბრძანდებით. ეგებ გვესაუბროთ მის ლეგენდად ქცეულ ცხოვრებაზე?

- მართალი გითხრათ, ძალზე მიჭირს მამაზე საუბარი... ჯოჯოხეთური ტანჯვა გადაიტანა, მაგრამ სულით არ დაცემულა...
მამა 1916 წელს, შეძლებულ ოჯახში დაიბადა. ჩვენთან ავადსახსენებელი მეთერთმეტე არმია რომ შემოვიდა, ხუთიოდე წლის იყო. რადგან მშობლები საქართველოდან გახიზნულნი იყვნენ, მისი აღზრდა მამიდებმა იკისრეს. თუ რამ ებადათ, ბოლშევიკებმა ჩამოართვეს. სკოლა თბილისში დაამთავრა და სწავლა სამედიცინო ინსტიტუტში განაგრძო. მეოთხე კურსზე იყო, უწმინდესი კალისტრატე ცინცაძისგან კაბის ტარების უფლება რომ მიიღო, ინსტიტუტი დატოვა და ზედაზენს წავიდა მორჩილად.
ერთხელ მეგობრებმა მიაკითხეს. გაიმართა ტრაპეზი, რომლის დროსაც მონასტრის ეზოში რუსი ცოლ-ქმარი მხლებლებთან ერთად შემოვიდა. როგორც ქართველებს გვჩვევია, მამამ სუფრასთან მიიწვია... ერთ-ერთმა რუსმა სამხედრომ მამას სთხოვა, საქართველოს ისტორიაზე გვესაუბრეთო... მამა გაგი საკმაოდ ნაკითხი გახლდათ, ჩვენი წარსულის ჩინებული მცოდნე და, ბუნებრივია, საუბარი საქართველოში ქრისტიანობის შემოსვლიდან დაიწყო და როდესაც თამარის ეპოქას შეეხო, საგანგებოდ გამოკვეთა ქალი მეფის როლი... რუსმა პოლკოვნიკმა ქართველთა სიწმინდე - თამარი უშვერი სიტყვებით მოიხსენია. მამა განრისხდა, პოლკოვნიკს სილა გააწნა, ამ უკანასკნელმა თავი ვეღარ შეიკავა და აგიზგიზებულ ბუხარში ჩავარდა... სტუმარი სერიოზულად დაშავდა, მაგრამ მამამ მალევე განკურნა... იგი კა-გე-ბეს თანამშრომელი აღმოჩნდა და რამდენიმე დღეში საკავშირო უშიშროების კომიტეტმა მამა საბჭოეთის მოღალატედ და ინგლისის აგენტად გამოაცხადა.
მამაჩემი კოლიმაში გადაასახლეს... ახალგაზრდა, ენერგიული კაცისთვის ეს უმძიმესი წლები იყო. მკაცრმა კლიმატმა, შიმშილმა, სიცივემ და მძიმე ყოფამ ჯანმრთელობა შეურყია და სიმსივნით დაავადდა... სასწრაფო ოპერაცია დასჭირდა. მოიწვიეს ებრაელი ქირურგი, რომელმაც საოპერაციო მაგიდაზე მამას გულიდან ჯვრის მოხსნა მოსთხოვა, რაზეც კატეგორიული უარი მიიღო...
დიდი შეხლა-შემოხლის შემდგომ ოპერაცია გაკეთდა, მაგრამ უნარკოზოდ... მამას ამ ყველაფრის შემდეგ სხეული თითქმის ულპებოდა, საშინელი სუნი სდიოდა და აუტანელი ტკივილები ჰქონდა.. რომ არავინ შეეწუხებინა, დამლაგებლის საკუჭნაოში განმარტოვდა, იატაკზე იწვა და ლოცვაში ათენ-აღამებდა...
ერთ ღამეს ხილვაში დედა ღვთისა ნახა, რომელმაც ანუგეშა და ტკივილი დაუამა, მეორე ღამით კი ბებიამისი, ოლღა გაჩეჩილაძე დასიზმრებია, რომელმაც სამკურნალო ბალახების სახელები ჩამოუთვალა და მათი დამზადების წესზე მიანიშნა...
რამდენადაც მამას სიარული არ შეეძლო, ბალახები კოლიმაში გადასახლებულმა ქართველმა პატიმრებმა შეუგროვეს და თავისივე ხელით დამზადებული წამლით თანდათან განიკურნა (ეს ჩვენი საგვარეულო წამალია და დღესაც ბევრი მომხმარებელი ჰყავს). ის ებრაელი ექიმი თურმე დაცინვით მოიკითხავდა ხოლმე მამას, - ისევ ცოცხალიაო? ხოლო როდესაც სრულიად ჯანმრთელი იხილა, განცვიფრებულმა პატიება სთხოვა და, თქვენ წარმოიდგინეთ, მოინათლა კიდეც. როგორც მამა იტყოდა ხოლმე, იმ შავბნელ ეპოქას ვერც ის მოქცეული ებრაელი გადაურჩა...
გადასახლებიდან რომ დაბრუნდა, ერთხანს ლენინგრადში, სამხატვრო აკადემიაში განაგრძო სწავლა, მაგრამ სამშობლოსთან და ახლობლებთან განშორებას ვერ გაუძლო, საქართველოს დაუბრუნდა, უწმინდეს კალისტრატეს კვლავ აკურთხებინა კაბა და ბეთანიის მონასტერში წავიდა, სადაც აწ წმინდანთა დასს შერთულ გიორგი მხეიძეს და იოანე მაისურაძეს დაუახლოვდა, თუმცა ბოროტმა არც იქ მოასვენა.
ერთ მშვენიერ დღეს ე.წ. "ჩორნი ვარონამ" მიაკითხა და... როგორც პოლიტიკურად არასანდო, შუა აზიაში გადაასახლეს.
ისევ დაიწყო საშინელი დღეები და მტანჯველი წლები. ამაზე საუბარი შორს წაგვიყვანს... პატიმრობიდან რომ მობრუნდა, შიომღვიმის მონასტერში მივიდა მორჩილადM, მაგრამ სატანურმა მანქანამ კვლავ თავისი გაიტანა, მესამედაც დაიჭირეს და კვლავ შუა აზიაში უკრეს თავი... საბოლოოდ, 1962 წელს დაუბრუნდა სამშობლოს.
მისთვის ხშირად მიკითხავს, თუ რა ძალამ დაათმენინა ამდენი ტკივილი და იცით, რა მიპასუხა? - ყველაფერი ღვთის, მამულის, რწმენის, ახლობლებისა და მეგობრების სიყვარულმა გადამატანინა, ყოველთვის ვგრძნობდი, უფალი რომ ჩემთან იყო და იმ გაუსაძლის წლებშიც მუდამ ვცდილობდი, ადამიანად დავრჩენილიყავი.
გადასახლებიდან დაბრუნების შემდგომ მამას ყველა დიდ ქალაქში აეკრძალა ცხოვრება. ოჯახს უკიდურესად უჭირდა, ხელისუფლებისა და საზოგადოების გარკვეული ნაწილისგან იგნორირებულნი ვიყავით, ერთადერთ მხსნელად და ქომაგად ჩვენი პატრიარქი, ილია მეორე მოგვევლინა. სწორედ მისი დაჟინებული თხოვნით და ლოცვა-კურთხევით დაინიშნა მამა ჯერ გუდაუთის ერთ-ერთი ტაძრის წინამძღვრად, შემდეგ კი - ილორის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძრის მღვდელმსახურად... ბოლოს ბერად აღიკვეცა და არქიმანდრიტის ხარისხში მოწამეთას მონასტერს წინამძღვრობდა. სწორედ მის წიაღში განისვენებს მისი სხეული, - მამა 2007 წლის თებერვალში მიიცვალა...

- მამა რევაზ, ძნელია მამა გაგის შვილობა?

- უდიდესი პასუხისმგებლობაა ასეთი წარსულის მქონე ადამიანის შვილობა. მისი დიდი წარსულის ჩრდილში ვარ და მადლობა უფალს, რომ ასეთი ადამიანის შვილი ვარ!

- თანამედროვეობის უმწვავეს პრობლემად რა მიგაჩნიათ?

- ახალგაზრდობის უმრავლესობის რწმენა ზედაპირულია. ღმერთი მხოლოდ მაშინ არ უნდა გაიხსენო, როცა გჭირდება. მიმოიხედეთ, ირგვლივ ერთურთის გაუტანლობა, შური, მტრობა და მშობელთა უპატივცემულობა სუფევს, რაც ზედაპირული რწმენის შედეგია. ახალგაზრდები ძალიან მიყვარს და მათი კეთილი მომავალიც მეიმედება. ღმერთმა დალოცოს ისინი, მათგან ყოველი ბოროტი განაგდოს და საქართველო ნათელი სამოსით შემოსოს. სრულიად საქართველოს კი ვუსურვებ, ცხოვრების წესად ათი მცნება დაიმკვიდროს და ჩასწვდეს იმ სიბრძნეს, ღმერთმა კაცთა მოდგმას რომ უანდერძა. ეს იოლი გზა სულაც არ გახლავთ, მაგრამ ერთადერთი და გადამრჩენია.

- დაგვლოცეთ, მამაო.

- ღმერთმა დაგლოცოთ და გაგაძლიეროთ.

----------------

 
giorgiДата: ხუთშაბათი, 29.04.2010, 01:34 | Сообщение # 3
ცოდვილი
Группа: Администраторы
Сообщений: 28
Награды: 5
Репутация: 6
Статус: Offline
მარხვა სულის ზეიმია
მამა გაბრიელი


ერთმა ახალგაზრდა ბერმა მამა გაბრიელს (ურგებაძე) ჰკითხა, - მარხვა რა არისო. მამა გაბრიელმა მას თავისი დაფარული ცოდვები გამოუცხადა. ატირდა დიდი მოძღვრისა და საკუთარი სინდისისგან მხილებული ბერი, - "მოდი, ახლა პური ვჭამოთო", - შესთავაზა მამა გაბრიელმა. "რას ამბობ, მამაო, - ამოიკვნესა ბერმა, - სადღა მაქვს ჭამის თავიო". "აი, ეგ არის მარხვაო", - მიუგო ბერმა.

გასულ კვირას მართლმადიდებელი ქრისტიანები შეუდგნენ წმინდა დიდმარხვას, რომელიც ორმოცი დღე გრძელდება. დიდმარხვა მზადებაა ვნების კვირის შესახვედრად, რათა მარხვითა და ლოცვით შეძლებისდაგვარად განწმენდილი ქრისტიანის სული თანაზიარი გახდეს უფლის მიწიერი ცხოვრების უკანასკნელი დღეებისა. ვინც ღირსეულად განლევს ვნების კვირასაც, სრულად შეიგრძნობს უფლის ბრწყინვალე აღდგომის დღესასწაულის სიხარულს.
გვსურს მაგალითად დაგისახოთ რამდენიმე ამბავი ქრისტიანთა მარხვისა:

...მამა იერონიმე ეგინელი (+1966) გვასწავლის: იმარხულეთ შეძლებისამებრ, ზომიერად, ისე, როგორც ჯანმრთელობა შეგაძლებინებთ. უზომო, დაე, მხოლოდ სიმდაბლე გქონდეთ. გამოიწრთეთ სხეული, რომ ასი წელი იცოცხლოს, სულისთვის კი ისე იზრუნეთ, თითქოს ხვალ უნდა აღესრულოთ.
...ბოლშევიკების საკონცენტრაციო ბანაკებგამოვლილი მამა სებასტიანე (ყარაღანდელი, +1979) იგონებდა, - არც ციხეში ვარღვევდი მარხვას. თუ მარხვის დღეს ხორციან ბალანდას მოგვიტანდნენ, პურის ნატეხში ვცვლიდიო. "როცა მარხვას უმიზეზოდ არღვევ, - ამბობდა იგი, - მოვა დრო და ავადმყოფობა დაგატყდება თავს. აი, მაშინ კი, გინდა თუ არა, მოგიხდება მარხვის შენახვა, ღმერთი დაუშვებს ამას შენი ცოდვების გამო".

...ქართველთა მეფე, წმინდა ლუარსაბი, შაჰ-აბასმა სპარსეთს იხმო. ერთ დღეს სანადიმოდ მიიწვია.

შაჰი და მისი მეინახენი თავაწყვეტილად ღრეობდნენ. დიდმარხვა იდგა. სპარსეთის მბრძანებელი ლუარსაბს აიძულებდა, თევზი ეჭამა. მან მიუგო:
"წმინდა მამების განწესებით, არ შეიძლება წმინდა დიდმარხვის დღეებში თევზის ჭამა (როგორც იცით, თევზით ხსნილი მხოლოდ ბზობას და მის წინადღეს არის. - კ.კ.), ამიტომ ვერ დავარღვევ მათ დადებულ საზღვარს. შენს ნებას რომ დავყვე და თევზი ვიხმიო, ხორცის ჭამასაც მაიძულებ.

მირჩევნია, მოვკვდე, ვიდრე სარწმუნოებას ვუღალატო". მყისვე გაეცალა სუფრას და თავის კარავს მიაშურა, დილით კი შაჰის ბრძანებით დააპატიმრეს.

წმინდა ლუარსაბი მარხვასა და ლოცვას მიეცა და ბოლოს, მოწამებრივად აღესრულა.

...დიდად მოღვაწე მამა იყო ილარიონ გარეჯელი, უყვარდა მდუმარება, მარხვა და ლოცვა. ერთხელ შეიტყო, დღეში ერთხელ ჭამა მონაზონთა წესია, ორჯერ - ერისკაცთა, სამგზის ყრმათა, მრავალგზის მხოლოდ პირუტყვნი ჭამენო და მას შემდეგ მარხვაში დღეგამოშვებით, ერთხელ, მწუხრის ჟამს იღებდა საზრდელს, ისიც უღვინოდ. მამა ილარიონი, რომ გარდაიცვალა, მის სენაკში კეთილსურნელება დატრიალდა.

...წმინდა გრიგოლ ხანძთელი მარხვით იზრდებოდა. დიდმარხვაში მხოლოდ უმ ყვავილოვან კომბოსტოზე გადაივლიდა, სხვა დროს კი დღეში ერთხელ პურსა და წყალს იღებდა. წმინდა მამა "გარდარეულად დაბერდა" - 102 წლისა გახდა, მაგრამ არც სახის ფერი შესცვლია, არც თვალთ დაჰკლებია და სიკვდილამდე არ დაუძლურებულა, რადგან ძალი ქრისტესი იყო გამაძლიერებელი მისი.

...ათონელ ღირს მამას, ჰაჯი-გიორგის (+1886) ერთხელ წმ. ნიკოლოზი გამოეცხადა და უთხრა: "ოთხშაბათსა და პარასკევს მე ძუძუსაც არ ვწოვდი, დღევანდელ რუსეთში კი მარხვას არ ინახავენ, ამიტომაც მოიწევა მათ თავზე უამრავი განსაცდელი, ბევრ რუსს ვეხმარები, მაგრამ ისინი უწესოდ ცხოვრობენო".

...მამა ვიტალი (სიდორენკო, +1992) მარხულობდა, რომ საქართველოში სამოქალაქო ომი შეწყვეტილიყო და ქართველებს ერთმანეთის სისხლი აღარ დაეღვარათ. დღეებს მდუმარებაში, მარხვასა და ლოცვაში ატარებდა, ხშირად პურსა და წყალზეც უარს ამბობდა. ერთგან წერს: - არაფერი ისე არ მოულბობს უფალს გულს მოქცეული ცოდვილის მიმართ, როგორც მარხვა. ამას გვასწავლის ნინევიელთა მაგალითიო.

...ძმები, ხორციელთან ერთად, სულიერ მარხვასაც გვირჩევენ. ერთმა სკიტელმა ბერმა დაინახა, რომ მამა აქილამ პირიდან სისხლის კოშტი წამოაგდო და განცვიფრდა. ეს გულის სიტყვაა (ფიქრია) ჩემი შემაწუხებელი ძმის მიმართ, - განუმარტა აქილამ, - ვცდილობდი, არ მესაყვედურა მისთვის, უფალს ვევედრებოდი, ჩემი გულიდან აღმოეფხვრა იგი და ეს სიტყვა სისხლად მექცა. წარმოვაგდე, შვება ვიგრძენი და მწუხარება დამავიწყდაო.

...დიდად მმარხველი გახლდათ ღირსი მამა ანტონი დიდი - ხან ოთხი დღით, ხანაც მთელი კვირით დაითმენდა შიმშილს. ერთხელ, ტაძრის დღესასწაულზე ერისკაცები ეწვივნენ. მათ შორის მონადირეც ერია. წირვის შემდეგ მონასტრის ძმებმა სადღესასწაულო ტრაპეზზე ჯეროვნად ინუგეშეს. მონადირემ გულში განიკითხა ბერები: - ამათაც ჰყვარებიათ მოლხენაო. მამა ანტონი დაფარულთმცოდნელი გახლდათ, მონადირის ფიქრი შეიტყო და სთხოვა: - ძმაო, ჩადე ისარი მშვილდში და მოზიდეო. სტუმარი დაემორჩილა. ანტონმა მშვილდის ძლიერად მოზიდვა სთხოვა. ერისკაცმა ეს თხოვნაც შეუსრულა. კიდევო. მონადირემ შეჰბედა, - ზომაზე მეტად თუ მოვზიდავ, გატყდებაო. ჩვენც ასე ვართ, შვილო, ზომაზე მეტად თუ ვიმარხულეთ და ვიღვაწეთ, მშვილდივით გავტყდებითო.

...ერთმა ახალგაზრდა ბერმა მამა გაბრიელს (ურგებაძე) ჰკითხა, - მარხვა რა არისო. მამა გაბრიელმა მას თავისი დაფარული ცოდვები გამოუცხადა. ატირდა დიდი მოძღვრისა და საკუთარი სინდისისგან მხილებული ბერი, - "მოდი, ახლა პური ვჭამოთო", - შესთავაზა მამა გაბრიელმა. "რას ამბობ, მამაო, - ამოიკვნესა ბერმა, - სადღა მაქვს ჭამის თავიო". "აი, ეგ არის მარხვაო", - მიუგო ბერმა.

...ერთ დიდ, სახელგანთქმულ მამასთან ახალგაზრდა და ზარმაცი ბერი ცხოვრობდა. ერთხელ ღირს მამას უთხრა: - ამბობენ, დიდი ღვაწლი კაცს გააამპარტავნებსო. მიუხვდა ბერი გადაკრულს და მიუგო: - თუ სიზარმაცით სიმდაბლე სასარგებლოა, მაშინ წავიდეთ, ცოლები შევირთოთ, ხორცი ვჭამოთ, ღვინო ვსვათ. ვაი ჩვენდა, შვილო, რომ ეშმაკნი დაგვცინიან და ვერ გულისხმავყოფთო.

...განუწყვეტელი მარხვა, მწირი საკვები, მღვიძარება, ფიზიკური შრომა და მცირე დასვენება - ასეთი იყო ძველ მამათა ცხოვრების წესი. მაინც რამდენს გაუძლებდა თანამედროვე ქრისტიანი ასეთ ცხოვრებას? პასუხი თქვენთვის მოგვინდვია, ძველი დროის ღირს მამებს კი ეს ღვაწლი თითქოს სიცოცხლეს უხანგრძლივებდა: პახუმი დიდმა 85 წელი იცხოვრა, ექვთიმე დიდმა - 97, თეოდოსი დიდმა - 105 წელი...

მძიმე იყო მეუდაბნოე მამათა ცხოვრება - დათმენა ყველანაირი ამინდისა და მწირი საზრდოსი, მაგრამ ანტონი დიდმა 105 წელი იცოცხლა, აქედან უდაბნოში 70 წელი გაატარა, მაკარი მეგვიპტელმა 97, ილარიონ დიდმა - 80, მამა კირიაკემ - 107 წელი...

ბევრმა წმინდა მამამ ბნელ მღვიმეებსა და სენაკებში თავი ცოცხლად დაიმარხა - მუდამ მოხრილნი, უმოძრაოდ განლევდნენ დღეებს. თქვენი აზრით, რამდენ ხანს შეიძლებოდა ასეთ მღვიმეში გაძლება? ღირსმა აბრამმა 47 წელი დაყო მღვიმეში, პეტრე ათონელმა - 51 წელი, ანტონი მღვიმელმა - 56 (90 წლისა გარდაიცვალა)...

მესვეტენი ზამთარ-ზაფხულ ღია ცის ქვეშ სვეტზე უმოძრაოდ იდგნენ. განა ერთ კვირასაც გაუძლებს ვინმე მკაცრ მარხვას, დასნეულებული ფეხების ტკივილს, მწირ საზრდოს, მხოლოდ სვეტის მოაჯირზე დაყრდნობით წათვლემას? მაგრამ სვიმონ მესვეტემ 100 წელი იცოცხლა, აქედან სვეტზე 80 წელი იყო დაყუდებული. ავლიპი 118 წლისა გარდაიცვალა, სვეტზე კი 53 წელი იდგა. თეოდოსიმ სვეტზე 50 წელი გაატარა. სწორედ მარხვა იყო, ღვთის შეწევნით, მათი დღეგრძელობის მიზეზი. კაცს ერთადერთი მტერი ჰყავს - ცოდვა, რომელსაც ღირსი მამები ლოცვითა და მარხვით თრგუნავდნენ და საუკუნო სიცოცხლეს იმკვიდრებდნენ...

---------

 
ფორუმი » რელიგია » მართლმადიდებლობა » სალოსური და ასკეტური მოღვაწე მამები
გვერდი 1 დან1
ძებნა:


Copyright MyCorp © 2009-2016 |